σιωπή

by yyellowbird @ flickr

Ζω μες τη σιωπή. Μέρες και νύχτες σιωπηλές. Αυτός μακριά. Οι γονείς μακριά (κι αγαπημένοι). Οι φίλοι στα δικά τους. Σκέφτομαι λοιπόν πολύ τη σιωπή, την γυροφέρνω στο νου μου, την πιπιλάω καθημερινά να βρω τι γεύση έχει κι ανακαλύπτω ότι είναι του γούστου μου.

Είναι πάντως απαιτητική η σιωπή, ξέρεις. Θέλει κόπο, προσπάθεια. Είναι πιο ενεργή από τη φλυαρία. Όταν μιλάς μιλάς μιλάς, ανοίγεις το στόμα και φεύγουν οι σκέψεις σαν αίμα που κυλάει από πληγή, πολύτιμες αλλά απαίδευτες ακόμα. Απαιτείται μεγαλύτερη προσπάθεια να σιωπήσεις, να κλείσεις τουίτερ και μουσικές και να βυθιστείς στα άδεια, ακύμαντα δωμάτια. Να επεξεργαστείς τα πουλιά σκέψεις που πετούν ασταμάτητα γύρω από τις καμινάδες του συνειδητού σου. Να βρεις τον ήχο των κυμάτων που συντροφεύει εσωτερικές παραλίες. Να γεννήσεις μέσα στα βαθιά νερά της νέες ιδέες, ποιήματα, ένα τραγούδι, μια αγάπη, γιατί η αγάπη γεννιέται στα σιωπηλά βλέμματα μόνο.

Τι αξία θα είχε άραγε το γέλιο αν δεν έσπαζε σα κρύσταλλο τη σιωπή;