17.1.12
για σένα
Δυσκολεύομαι μερικές φορές να σου μιλήσω ανοιχτά, μάλλον το έχεις καταλάβεις. Τις μέρες σε σκέφτομαι ενώ κάνω ντους, ενώ μαγειρεύω, ενώ καθαρίζω μανταρίνια και σχηματίζω με τις φλούδες το όνομα σου. Τα βράδια κάνουμε έρωτα και στο σκοτάδι οι ανασφάλειες μου γίνονται ένα με τις δικές σου. Αυτό είναι αγάπη, ξέρεις – οι ανασφάλειες μου δεμένες με τις δικές σου ώστε να μην είναι ανασφάλειες πια. Είναι ισχυρές και στιβαρές και δε φοβούνται πια το σκοτάδι. Φιλάω την κοιλιά σου. Εσύ χαϊδεύεις τη δική μου. Ανάμεσα στα πόδια σου, ζωογόνος ήλιος καίει τα σωθικά μου. Σταγόνες από λιωμένο ασήμι σε ροζ τριαντάφυλλο. Αγκαλιαζόμαστε πριν κοιμηθούμε. Είμαστε δυο βατράχια σε λιμνούλα. Είμαστε δυο αστέρια στον ουρανό. Οι θεοί που μας κοιτούν χαμογελούν.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)



2 comments:
μμ ναι.
δε θα σου γράψω τιποτα,θα παω να σε ξαναδιαβασω.
:)
Δημοσίευση σχολίου