εσωστρέφεια

sugar waltz by futureancient

Περνάω φάση εσωστρέφειας. Διστάζω να το ομολογήσω φωναχτά σε φίλους, όχι από ντροπή αλλά γιατί η λέξη πλέον μου θυμίζει πολιτικούς και μου φαίνεται κάλπικη. Η φυλή αυτή έχει μιάσει ό,τι έχει αγγίξει.

Αλλά να που εδώ και ένα μήνα περνάω αυτή τη φάση. Ίσως είναι που η νύχτα ξεπερνά τη μέρα στο κυνηγητό. Σαν τις αρκούδες κι εγώ περνάω χειμερία νάρκη. 

Όποτε περνάω "φάσεις", μ'αρέσει να κάνω εικόνες στο μυαλό μου. Παραδείγματος χάριν, πριν ένα μήνα έβλεπα ότι μπήκα σε μια βαθιά σκοτεινή σπηλιά, ζεστή όμως από μια φωτιά που έκαιγε ολημερίς κι ολονυχτίς, με γούνες ολόγυρα και λίγα τρόφιμα για ώρα ανάγκης. Δεν έπαιρνα τηλέφωνα, δεν έγραφα στα τουίτερ και τα σχετικά, καθόμουν μόνο με την κόκκινη κουβέρτα και τα φώτα της πόλης έξω από το παράθυρο, ένα βιβλίο στα γόνατα, μια χνουδωτή γάτα δίπλα, τους μακρινούς ήχους από τα λάστιχα αυτοκινήτων να σιγοντάρουν τη σιωπή και την εικόνα μιας φιλόξενης σπηλιάς-μαύρης αγκαλιάς στο μυαλό. 

(να το δεις: μία μέρα η φαντασία θα με σώσει)

Δε ξέρω για σένα, αλλά εγώ έχω ανάγκη αυτό τον αναχωρητισμό. Δε μπορώ να ασχολούμαι άλλο με το τι λέει ο ένας και ο άλλος στα τηλεπαράθυρα, δε με νοιάζουν πια οι διαξιφισμοί, οι ελιγμοί και οι κινήσεις στο αόρατο σκάκι τους (το είπαμε κι εδώ: εμείς δεν είμαστε καν τα πιόνια, παρά μόνο τα τετράγωνα που πατούν) - όταν βγει ο νέος πρωθυπουργός, όταν φύγουμε από το ευρώ, όταν έρθει ο Τσακ Νόρις να μας σώσει, θα το μάθω - δε χρειάζομαι (δεν α ν τ έ χ ω) να παρακολουθώ συνέχεια το τι και το πώς σχολιάζει ο ένας και ο άλλος και να λέω κι εγώ το μακρύ μου και το κοντό μου. Η ενέργεια μας ως άνθρωποι δεν είναι αστείρευτη, θέλει επαναφόρτιση και πώς να δημιουργήσεις κάτι αξιόλογο, πώς να αντιμετωπίσεις τις τρικλοποδιές που παραμονεύουν στην καθημερινότητα, πώς να αποδώσεις πλήρως στη δουλειά/σχέση/οικογένεια, όταν γίνεσαι χίλια κομμάτια και είσαι συνέχεια σε εγρήγορση, σε καταιγισμό (μα τι τηλεοπτική που έγινε πια κι αυτή η λέξη) ερεθισμάτων; Εσύ ίσως μπορείς. Ίσως είναι και η δουλειά σου. Εγώ όμως όχι. Χρειάζομαι λίγο το σκοτάδι, χρειάζομαι τη σκοτεινή, κρυφή σπηλιά για να αλλάξω το δικό μου τοπίο και ξεκούραστη μετά να παλέψω με τους δράκους.

Από προχτές πάντως νιώθω ότι αρχίζω να βγαίνω από τη χειμερία νάρκη. Ίσως ήταν εκείνο το φιλί που με έκανε να νιώσω ότι - αρκετά! - η εσωστρέφεια τέλος. Σα παραμύθι: η χιονάτη ξυπνά από το φιλί του πρίγκηπα.

Ένα ποστ που καταλήγει σε ένα φιλί. Να τέλειωναν πάντα έτσι όλα στη η ζωή!