σκηνές της πόλης II

Lightbringsaheart

Μια πράσινη πολυκατοικία με σκούρες πράσινες τέντες, πράσινα κάγκελα και ένα ανοιχτό βεραμάν για τοίχους. Και στο μπαλκόνι στον τρίτο μια ξανθιά γυναίκα να τινάζει μια φούξια κουβέρτα. Η εικόνα ήταν σαν πίνακας.

Περνάω τακτικά από εκεί με το αστικό - δεν την έχω ξαναπετύχει τη γυναίκα. Η πολυκατοικία φαίνεται μουντή και παλιά χωρίς τη φούξια κουβέρτα. Οι τέντες είναι φθαρμένες, οι τοίχοι χρήζουν ανανέωσης, οι αποχρώσεις από μόνες τους βαρετές. Μια απόλυτα απαρητήρητη πολυκατοικία. Είναι λες και η κουβέρτα... ΟΚ, δεν το λες ότι της δίνει νόημα, αλλά σίγουρα την κάνει πιο όμορφη, αναδεικνύει την αρμονία των αποχρώσεων της, σβήνει τις ρυτίδες του χρόνου.  Την κάνει σχεδόν έργο τέχνης.

Θα ήθελα κι εγώ μια φούξια κουβέρτα. Ένα σύντροφο ή και φίλο σε κόντρα ρόλο για να αναδείξει ο ένας τα θετικά του άλλου. Δεν πιστεύω ότι τα ετερώνυμα έλκονται. Σχέσεις χωρίς κοινά σημεία επαφής είναι (κατ'εμέ) καταδικασμένες. Αλλά δε θέλω και ο άλλος να είναι ένα καρμπόν αντίγραφο μου, να είμαστε δυο πράσινες πολυκατοικίες δίπλα δίπλα, φθαρμένες και αφημένες στο πέρασμα του χρόνου. Θέλω να γίνουμε έργα τέχνης. Θέλω ο άλλος να είναι η δική μου φούξια κουβέρτα. Τόσο διαφορετικός όσο χρειάζεται για να γίνουμε και οι δύο καλύτεροι.