γκρίζες μέρες

Z

Άκουσε με: 

(μόνο εσύ μ' ακούς. Μες την τρομοκρατία της πολυφωνίας και πολυγνωμίας, στα (αντι)σόσιαλ μίντια, δεν ακούγομαι, ψιθυρίζω, πνίγομαι.)

Άκουσε με: 

στις γκρίζες μέρες κρύβεται το νήμα μιας πολύχρωμης ζωής. Όταν ανάβεις ένα κερί, οι σκιές τρέχουν να κρυφτούν. Κυνηγάς το σκοτάδι στις γωνίες. Πώς ξεπερνάς τις γκρίζες μέρες όμως; Δε ξέρω για σένα αλλά εγώ θα βάψω κόκκινο τον ουρανό μου. 

Κάθομαι και μετράω τη ζωή μου σε στιγμές. Στιγμές προδοτικές που μου θυμίζουν μονάχα πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος - και εμείς είμαστε έρμαια της ιστορίας, των πολιτικών, των δυνάμεων, των άλλων πάντα. Θέλω να είμαι έρμαιο του εαυτού μου αλλά δεν έχω ούτε καν την πολυτέλεια να με καταστρέψω μόνη μου.

Τι μου μένει; 

(είναι που είναι γκρίζα η μέρα και κάθομαι και μετρώ κομπολόι το μέσα μου)

Η μόνη πολυχρωμία είναι τα όνειρα μου. Ακόμα βλέπω περιπέτειες με δράκους και παλιά σπίτια και ψηλά φουντωτά δέντρα. Στα όνειρα είμαι ζωντανή και αν εκεί πετώ, θα πετάξω κι εδώ, σε πείσμα όλων. Στο λέω.  Θα βάψω κόκκινο τον ουρανό και μαβιά τα δέντρα και κίτρινα τα χαμόγελα των περαστικών. Τελικά ίσως στις γκρίζες (μ)ξέρες της θάλασσας να βρίσκεται το νόημα μιας ζωής που παλεύει ακυβέρνητη σχεδία (σχέδια;)

Ξυπνάω τελευταία στις 7 το πρωί. Δουλεύω απόγευμα, μη νομίζεις. Ξυπνάω γιατί το θέλω. Παλιά γκρίνιαζα την τύχη μου μέσα που έπρεπε να σηκωθώ από τα χαράματα. Τώρα που το κάνω γιατί το θέλω (ΟΚ, και γιατί η γάτα δε μ αφήνει σε ησυχία εκείνη την ώρα), το χαίρομαι. Μακάρι πάντα να ξυπνάω 7 η ώρα το πρωί όταν ακόμα ο ουρανός είναι σκοτεινός και η μπλάβα ανατολή δεν πήρε να ροδίζει. Κλείνω σε κουτάκι ξύλινο τις μικρές στιγμές ευτυχίας και αισιοδοξίας, γιατί αυτές είναι πλέον μοναδικά, ανεπίστρεπτα δικές μου. Το έξω είναι δύσκολο, το κουτί στο σαλόνι με τρομάζει και το κλείνω φοβισμένη, ξέρω ότι σε άλλα σπίτια η σχεδία κοντεύει να βουλιάξει, εγώ θέλω απλά να κάνω δικό μου το δικό μου. Και η μοναξιά δική μου και η φτώχεια δική μου και η ελπίδα δική μου.