σκηνές της πόλης

Hope in a broken sky

Σκηνές της πόλης που θέλω να θυμάμαι:

ήταν ένα βράδυ ήσυχο, ζεστό, σεπτέμβρης θαρρώ ακόμα. καθήσαμε στο τραπεζάκι στο πεζοδρόμιο, τρία-τέσσερα είχε μόνο το μαγαζί, μικρό, τις τετάρτες λέει παίζει τζαζ. δυο βήματα πιο κάτω η ροτόντα, χαμός από κόσμο και ομιλίες, ποδήλατα, σούρτα φέρτα, ο κόσμος να βγαίνει. απέναντι μου μια πολυκατοικία πολύ μίνιμαλ, πολύ μου άρεσε κ τη χάζευα. παντζούρια κατεβασμένα με οριζόντιες γραμμές, κάγκελα και αυτά οριζόντια χωρίς ντεμέκ σχέδια. απλά σταράτα. μια σύνθεση από ευθείες, καθαρές, γραμμές να τη σπάζουν δυο ψηλά καμαρωτά δέντρα. Στο μελανί της νύχτας το φως της λάμπας του δρόμου έριχνε ένα κίτρινο κύκλο πάνω στην πολυκατοικία. Και ψηλά, στον τρίτο θαρρώ, δυο μαυροντυμένες. Η μία έμοιαζε your typical grandmother, κοτσωνάτη, γεμάτη, στα μαύρα. Η δίπλα φαινόταν να είναι η μάνα της. Εκατό χρονώ να'ταν δε θα ξαφνιαζόμουν, αδύνατη, μαζεμένη, ασπρομάλλα, ένα παιδάκι δίπλα στην πρώτη κυρία. 

Όταν η συζήτηση κυλούσε αργά, σήκωνα τα μάτια και τις χάζευα. Συζητούσαν, κοιτούσαν, η μπάμπω έδειχνε στην νεότερη κάτι στην πλατεία. Φοιτητογειτονιά, η πλατεία της Ροτόντας γεμάτη νέους στα γρασίδια, ποδήλατα, αδέσποτα. Μια ζεστή βραδιά σε ένα μπαράκι με τραπέζια στο δρόμο και δυο γριές στο μπαλκόνι και δε ξέρω γιατί τη θυμάμαι τόσο καθαρά και γιατί θέλω να τη μοιραστώ μαζί σου.

Θα ήθελα όμως όταν κι εγώ γίνω εκατό χρονώ να βγαίνω στο μπαλκόνι και να βλέπω τα παιδιά να ερωτεύονται στους βρώμικους δρόμους μιας πόλης πάλης. Δεν είναι κ λίγο να ξέρεις ότι θα φύγεις αλλά θα αφήσεις πίσω σου μια πόλη που αναπνέει.