Ήξερα ότι θα το συνειδητοποιήσω φεύγοντας, πιθανόν στην πτήση, και όντως καθώς διάβαζα το βιβλίο μου Κυριακή πρωί 1 Αυγούστου στην easyjet, έβαλα τα κλάματα.
Την τελευταία μέρα που δώσαμε τα πιστοποιητικά στα παιδιά τέλη Ιουλίου που έκλεινε και ολοκληρο το κέντρο, οι τάξεις μου μαζί με άλλα παιδιά άρχισαν να χειροκροτούν, να χτυπάνε τα θρανία και να φωνάζουν ρυθμικά το όνομα μου! Unprompted. Έμεινα άφωνη, προχώρησα προς το κέντρο του αμφιθέατρου και υποκλίθηκα στέλνοντας φιλάκια κάπως χιουμοριστικά. Μετά, κάποιοι άρχισαν να χειροκροτούν για τη δική τους καθηγήτρια, την partner teacher μου, και μετά το όλο θέμα ξεψύχησε κάπου εκεί.
Είμασταν 8 καθηγητές.
Η μία έλεγε ότι της αρέσουν οι τάξεις της και της αρέσει να διδάσκει αλλά θα προτιμούσε εκείνη την ώρα να κάνει κάτι άλλο, αν υπήρχε επιλογή, όπως πχ να διαβάσει το βιβλίο της. Κι εγώ έχω διδάξει σε τάξεις όπου θα επέλεγα να κάνω κάτι ευχάριστο όπως το να σκουπίζω κοπριά σε σταύλους από το να διδάξω εκείνες τις τάξεις. Όμως στα summer schools, it's fun! Κάνουμε μάθημα αλλά παίζουμε και παιχνίδια, και ειδικά φέτος που είχα τ έ λ ε ι α τμήματα, ανυπομονούσα να πάω για μάθημα. Μα ήθελα να τους δω! Πραγματικά, ήθελα να περάσω λίγη ώρα με τις τάξεις μου και αν δεν κάναμε μάθημα, θα στεναχωριόμουν. Και γι αυτό το λόγο πήρα το χειροκρότημα στο τέλος όσο κι αν ήμασταν όλοι εξίσου καλοί στη δουλειά μας.
Συνειδητοποίησα, φέτος πιο έντονα από κάθε άλλη φορά, πως ό,τι δώσεις θα πάρεις. Τα παιδιά, οι έφηβοι, διαισθάνονται ότι τα συμπαθείς - τι λέω, τα αγαπάς- και το ανταποδίδουν αυτό, όσο κι αν βαριούνται το μάθημα αυτό καθαυτό. Και εσύ νιώθεις αυτή την αγάπη και την ανταποδίδεις με περισσότερη ένταση και ενθουσιασμό και αυτός ο κύκλος δε σταματά. Δεν νομίζω ότι είχα αντιληφθεί ποτέ πόσο εύκολο είναι να δώσεις αγάπη και πόσο εύκολο είναι να νιώσεις αγάπη απλά με το να τη δίνεις απλόχερα.
Geez, I sound like a hippie :-p ---- OK I stop here
Οι 2 τελευταίες εβδομάδες κύλησαν αρμονικά και ήσυχα. Με τους συναδέλφους δέσαμε ακόμα περισσότερο. Κάθε βράδυ πηγαίναμε στο φοιτητικό μπαρ μετά την τελευταία βάρδια και πίναμε καμιά μπύρα. Κάποιες φορές ήμασταν πέντε- εξι μόνο. Μια βραδιά που ήμασταν αρκετοί παίζαμε brain teasers, μας απασχόλησαν όλο το βράδυ. Κάποια βράδια το φοιτητικό μπαρ ήταν άδειο - άλλοτε είχε πάρτυ από διάφορες εκδηλώσεις του πανεπιστημίου και για κάποιο λόγο σ'αυτά τα πάρτυ ήταν γεμάτο μεσήλικες γυναίκες.
Μου λείπει αυτή η καθημερινή έξοδος με συναδέλφους. Μου λείπει ότι τρώγαμε όλοι μαζί παρέα στην καντίνα και συζητήσαμε και γελούσαμε. Μου λείπει ο Sharif και η Fern περισσότερο από όλους. Μου λείπει ως και το άγχος, η ταλαιπωρία και μέτρημα παιδιών στις εκδρομές (αν και στην τελευταία εκδρομή το μόνο που έκανα ήταν να πιω καφέ στα Harrods!). Μου λείπουν οι τάξεις μου... Στη guardian διάβαζα (σε άλλη μία έρευνα) ότι οι αναμνήσεις είναι σημαντικές παρά η εμπειρία καθαυτή. Απλά η εμπειρία πρέπει να είναι έντονη συναισθηματικά και φέτος για μένα αυτή η εμπειρία με τα γέλια της, τα κλάματα, τα άγχη, την κούραση, τα ποτά, το τρέξιμο, τη φιλία με γέμισε αναμνήσεις που βρήκαν διέξοδο στα δάκρυα καταμεσής του ουρανού.
Την τελευταία μέρα που δώσαμε τα πιστοποιητικά στα παιδιά τέλη Ιουλίου που έκλεινε και ολοκληρο το κέντρο, οι τάξεις μου μαζί με άλλα παιδιά άρχισαν να χειροκροτούν, να χτυπάνε τα θρανία και να φωνάζουν ρυθμικά το όνομα μου! Unprompted. Έμεινα άφωνη, προχώρησα προς το κέντρο του αμφιθέατρου και υποκλίθηκα στέλνοντας φιλάκια κάπως χιουμοριστικά. Μετά, κάποιοι άρχισαν να χειροκροτούν για τη δική τους καθηγήτρια, την partner teacher μου, και μετά το όλο θέμα ξεψύχησε κάπου εκεί.
Είμασταν 8 καθηγητές.
Η μία έλεγε ότι της αρέσουν οι τάξεις της και της αρέσει να διδάσκει αλλά θα προτιμούσε εκείνη την ώρα να κάνει κάτι άλλο, αν υπήρχε επιλογή, όπως πχ να διαβάσει το βιβλίο της. Κι εγώ έχω διδάξει σε τάξεις όπου θα επέλεγα να κάνω κάτι ευχάριστο όπως το να σκουπίζω κοπριά σε σταύλους από το να διδάξω εκείνες τις τάξεις. Όμως στα summer schools, it's fun! Κάνουμε μάθημα αλλά παίζουμε και παιχνίδια, και ειδικά φέτος που είχα τ έ λ ε ι α τμήματα, ανυπομονούσα να πάω για μάθημα. Μα ήθελα να τους δω! Πραγματικά, ήθελα να περάσω λίγη ώρα με τις τάξεις μου και αν δεν κάναμε μάθημα, θα στεναχωριόμουν. Και γι αυτό το λόγο πήρα το χειροκρότημα στο τέλος όσο κι αν ήμασταν όλοι εξίσου καλοί στη δουλειά μας.
Συνειδητοποίησα, φέτος πιο έντονα από κάθε άλλη φορά, πως ό,τι δώσεις θα πάρεις. Τα παιδιά, οι έφηβοι, διαισθάνονται ότι τα συμπαθείς - τι λέω, τα αγαπάς- και το ανταποδίδουν αυτό, όσο κι αν βαριούνται το μάθημα αυτό καθαυτό. Και εσύ νιώθεις αυτή την αγάπη και την ανταποδίδεις με περισσότερη ένταση και ενθουσιασμό και αυτός ο κύκλος δε σταματά. Δεν νομίζω ότι είχα αντιληφθεί ποτέ πόσο εύκολο είναι να δώσεις αγάπη και πόσο εύκολο είναι να νιώσεις αγάπη απλά με το να τη δίνεις απλόχερα.
Geez, I sound like a hippie :-p ---- OK I stop here
Οι 2 τελευταίες εβδομάδες κύλησαν αρμονικά και ήσυχα. Με τους συναδέλφους δέσαμε ακόμα περισσότερο. Κάθε βράδυ πηγαίναμε στο φοιτητικό μπαρ μετά την τελευταία βάρδια και πίναμε καμιά μπύρα. Κάποιες φορές ήμασταν πέντε- εξι μόνο. Μια βραδιά που ήμασταν αρκετοί παίζαμε brain teasers, μας απασχόλησαν όλο το βράδυ. Κάποια βράδια το φοιτητικό μπαρ ήταν άδειο - άλλοτε είχε πάρτυ από διάφορες εκδηλώσεις του πανεπιστημίου και για κάποιο λόγο σ'αυτά τα πάρτυ ήταν γεμάτο μεσήλικες γυναίκες.
Μου λείπει αυτή η καθημερινή έξοδος με συναδέλφους. Μου λείπει ότι τρώγαμε όλοι μαζί παρέα στην καντίνα και συζητήσαμε και γελούσαμε. Μου λείπει ο Sharif και η Fern περισσότερο από όλους. Μου λείπει ως και το άγχος, η ταλαιπωρία και μέτρημα παιδιών στις εκδρομές (αν και στην τελευταία εκδρομή το μόνο που έκανα ήταν να πιω καφέ στα Harrods!). Μου λείπουν οι τάξεις μου... Στη guardian διάβαζα (σε άλλη μία έρευνα) ότι οι αναμνήσεις είναι σημαντικές παρά η εμπειρία καθαυτή. Απλά η εμπειρία πρέπει να είναι έντονη συναισθηματικά και φέτος για μένα αυτή η εμπειρία με τα γέλια της, τα κλάματα, τα άγχη, την κούραση, τα ποτά, το τρέξιμο, τη φιλία με γέμισε αναμνήσεις που βρήκαν διέξοδο στα δάκρυα καταμεσής του ουρανού.
Αναρτήσεις
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου