 |
| Scott Swiecki |
Καμιά φορά νιώθω ότι το ίντερνετ και τα σόσιαλ μίντια ειδικά είναι μια θάλασσα που κολυμπάω, μόνη κι ας νομίζω ότι βλέπω φιγούρες ανθρώπων γύρω μου. Κανείς δε μου κρατά το χέρι. Το κύμα με σπρώχνει απόδω, με πάει απόκει και φέρνει ό,τι σαβούρα να΄ναι στα μούτρα μου. Θησαυρούς δε φέρνει. (Οι θησαυροί είναι στο βάθος, στον πυθμένα. Πρέπει να βουτήξεις κατακόρυφα και να ψαχουλέψεις στα σκοτεινά.)
Κάποιες φορές είμαι τυχερή στη βουτιά στον πυθμένα. Βρίσκω άρθρα διαμάντια.
Συχνότερα όμως αφήνομαι στο κύμα (γιατί είμαι κουρασμένη, πιεσμένη, αγχωμένη, βαρυεστημένη) και έτσι πλέω σε απέραντα πελάγη, διασχίζω αμέτρητες ιστοσελίδες αλλά συναντώ μπροστά μου μόνο σαβούρα.
Σχεδόν κάθε σχόλιο σε κάθε ελληνικό άρθρο που έχω διαβάσει τελευταία είναι ένδειξη μιας α π ί σ τ ε υ τ η ς έλλειψης ικανότητας κριτικής ανάγνωσης. Όχι ότι εγώ είμαι άριστη σ'αυτό. Έχω ειρωνευτεί, έχω σαρκάσει - αλλά ρε γαμώτο προσπαθώ να διακρίνω το ζουμί του άρθρου. Έχει τύχει να ενοχληθώ τόσο πολύ από σχόλια σε άρθρα που μπήκα στον πειρασμό να κόψω το ίντερνετ. (Ή τις φλέβες μου.) Και όχι γιατί είμαι αντίθετη σε ότι λένε, αλλά γιατί είναι καταφανές ότι δε διάβασαν το άρθρο παρά έμειναν στις φωτογραφίες ή κόλλησαν με μια φράση ασχέτως συμφραζομένων. Και ούτω καθεξής. Συμβαίνει σε κανέναν άλλο αυτό ή είμαι η μόνη που μου ανεβαίνει η πίεση;
Αναρτήσεις
