27.7.14

On habit forming, writing fanfiction and in appreciation of mplim-mplom



Copyright: Todd Hido

Η δύναμη της συνήθειας - όπως μου υπενθύμισε η μπλιμ-μπλομ τις προάλλες - είναι σχεδόν ακατανίκητη. Δουλειά, σπίτι, οικογένεια, τηλέφωνα, κίνηση, μαγείρεμα, φίλοι, σουπερμάρκετ, ξανά από την αρχή: βουλιάζεις σε ένα ρυθμό στην καθημερινότητα σου βολικό και οικείο σαν μαξιλάρι και τον αποζητάς κιόλας, χωρίς να συνειδητοποιείς ότι αυτό το μαξιλάρι που σε στηρίζει στον ύπνο, μπορεί και να σε πνίξει.

(εδώ να πούμε ότι κάθε σχόλιο της μπλιμ-μπλομ αξίζει δέκα δικά μου ποστ)

(και να πούμε ότι κάθε σχόλιο της σε ποστ μου φωτίζει πτυχές που εγώ δεν είχα σκεφτεί)

(αγαπάμε μπλιμ-μπλομ)

(συνεχίζω)

Είναι η κάθε καθημερινή συνήθεια που χρωματίζει τις μέρες μας ανεξίτηλα. Οι μεγάλες, δυνατές στιγμές, αυτές που κάνουν τη ζωή να αξίζει όπως είθισται να λέμε, είναι οι στιγμές που εκ φύσεως είναι σπάνιες. Έρχονται και φεύγουν σαν εξωτικά αποδημητικά πουλιά αφήνοντας πίσω τους έντονες αναμνήσεις ή συντρίμμια. Επισκέπτες, άλλοτε συχνότεροι, άλλοτε όχι, όμως όχι μόνιμοι κάτοικοι στο σπίτι μας. Η καθημερινότητα είναι αυτή που ποτίζει τους τοίχους μας.
Και όπως είπε, η μπλιμ-μπλομ, η συνήθεια μπορεί να σε εγκλωβίσει σε μια εικόνα του εαυτού σου.

13.7.14

dancing

Εράτυρα

Είμαι, λέει, σε ένα πάρτυ υπαίθριο σε μια απέραντη πλατεία χωριού κάτω από έναν φυλλώδη σκιερό πλάτανο. Τραπεζάκια διάσπαρτα στο χώρο, ζέστη και μυρωδιές και τσιρίγματα από παιδιά και ορχήστρες σε διάφορα σημεία να παίζει η καθεμιά το δικό της σκοπό. Εδώ ταραντέλα, εκεί βαλς, στη μέση ο καρσιλαμάς. Όλοι στη μέση χορεύουν, ξέπνοοι και χειροπιασμένοι. Πίσω άλλοι χορεύουν σφιχταγκαλιασμένοι παθιάρικα μπλουζ, στο βάθος ζεμπέκικα. Όλοι σχεδόν χορεύουν με λιγότερο ή περισσότερο κέφι σε κάποια από τις ορχήστρες. Τα παιδιά, δε, πρωτοστατούν.

Εγώ και λίγοι ακόμα καθισμένοι στα τραπέζια μένουμε εκτός. Εδώ και 6 χρόνια (on/off) ψάχνω να βρω το κουράγιο να πιαστώ κι εγώ στο χορό. Κι όλο διστάζω, κι όλο είμαι κουρασμένη ή συνεσταλμένη. Έχει κι εποχές που σκέφτομαι να φύγω κι απ' το πάρτυ. 

Κι έρχεται η ανακοίνωση του χθεσινού χαμού ενός γνωστού, αγαπημένου και διαδικτυακού, και μου δίνει ένα χαστούκι και μου λέει "σήκω".

"Μην κάθεσαι άλλο. Μη φεύγεις απ'το πάρτυ. Πιάσου στο χορό. Σήκω από τις καρέκλες, πιάσου χέρι χέρι με κάποιον ή με κάποιους και χόρεψε όποιον σκοπό θέλεις εσύ. Με κομμένη την ανάσα ή με αργές κινήσεις, με ένα ποτήρι τσίπουρο ή μπέρμπον ή μοχίτο στο χέρι, με λουλούδια στα μαλλιά, ιδρώτα στην πλάτη και άστρα στα χείλη. Χόρεψε. Χόρεψε".


11.7.14

balloon



Τελευταία, κάθε φορά που βγαίνω από το σπίτι, κάθε φορά, με το που φτάνω στη στάση να πάρω το αστικό για το κέντρο, το νιώθω.  Συνειδητοποιώ ότι κουβαλώ ένα τεράστιο γκρι μπαλόνι γεμάτο με μαύρο υγρό. Στεναχώρια; Μελαγχολία; Κατάθλιψη; Απλή σκέτη δυστυχία; Δε ξέρω πως το λένε και δε θέλω να το ονομάσω. Εθελοτυφλώ. Αλλά δε μπορώ παρά να το προσέξω όταν βγαίνω, ότι περπατώ και προσπαθώ να ισορροπώ με αυτό το τεράστιο βάρος πάνω μου∙ αγκομαχώ σχεδόν, βαραίνει τους ώμους, το στήθος, το κεφάλι. Στο σπίτι πάντα ξεχνάω ότι υπάρχει γιατί το ακουμπώ στο πάτωμα ή δίπλα μου στον καναπέ όταν διαβάζω ή μπαίνω ίντερνετ. Όσο η προσοχή μου είναι απόλυτα αποσπασμένη, τότε δε με ενοχλεί, δεν είναι βάρος. Ανασαίνω.

Αλλά έξω... φοβάμαι ότι καμιά φορά θα παραπατήσω από το βάρος, θα χάσω την ισορροπία μου και αυτό θα πέσει και θα σκάσει πάνω σε φίλους, ή και αγνώστους και θα τους λούσει με όλη αυτή τη μαυρίλα, την πηχτή δυστυχία. Δεν το θέλω.

Συνήθως όποτε περνάω δύσκολες φάσεις και γράφω γι'αυτές, καταλήγω πάντα με αισιόδοξη νότα. Άργησα να το καταλάβω αλλά είναι αλήθεια: πίστευα πάντα ακράδαντα στο φως στην άκρη του τούνελ.

Όχι πια.

20.3.14

ethereal

by Mhir at deviantart
i am deeply in love with a ghost.

he comes at night, he whispers, he blows air on my lips

my feelings are concrete blocks and weigh me down

he is the chill down my spine

i can never be as ethereal - i try to become air and light

i try to disappear into a ray of moonlight

sometimes when i bleed, i think i get closer to him


(10/2010)



[οι ανασκαφές σε διάφορα αρχεία αποκαλύπτουν ξεχασμένους στίχους]

28.2.14

Becoming the monster



Ένα από τα πράγματα που φοβάμαι είναι να μη γίνω σαν τα μούτρα τους.

Καμιά φορά νιώθω αυτό το σκοτάδι μέσα μου, αυτό το μαύρο τερατώδες άμορφο μίσος, να ξεχειλίζει, έτοιμο να βγει και να με πνίξει. Όταν, φερ' ειπείν, ακούω εξωφρενικές δηλώσεις από τον πιο μαλάκα υπουργό έβερ για τη μη επείγουσα φύση του καρκίνου ("εντάξει βρε αδερφέ, δεύτερο στάδιο είναι ακόμα, πώς κάνεις έτσι, χαλλλλάρωσε"). Ή όταν βλέπω αιμόφυρτους γκέι στη Ρωσία, διαπομπευμένες οροθετικές, λογαριασμούς για 18,000 ευρώ κουλουράκια στη Βουλή, αναίσθητους βουλευτές να κυκλοφορούν με μερσεντές και να κάνουν δηλώσεις εκτός τόπου και χρόνου. Πιο πολύ φουντώνει όταν ακούω τον κόσμο στο δρόμο "καλά να τους κάνουν ρε" και "εσείς που θέλετε τους ____ (insert αδύναμη ομάδα) να τους πάρετε στα σπίτια σας".

Εκεί είναι που θολώνω και το σκοτάδι συμπυκνώνεται και γίνεται τέρας που γρατζουνά το στήθος για να βγει προς τα έξω - θέλει να φτύσει χολή και να φωνάξει "ψόφο ρε, ψόφο σε όλους σας, εύχομαι όλοι να πεθάνετε" και να φαντασιωθεί το χαμό κάθε ΧΑγιτη, κάθε μη ανεκτικού, κάθε ελληνάρα, κάθε προκατειλλημένου ρατσιστή φασίστα. Το τέρας γρυλίζει από ευχαρίστηση στο μίσος που εκπέμπει ασυγκράτητα κάθε τέτοια σκέψη μου και προσπαθεί να αποδεσμευτεί από τη σκέψη, να ειπωθεί, να πάρει υπόσταση τρόπο τινά.

Αλλά δεν το αφήνω. 

Προς το παρόν τουλάχιστον, τα καταφέρνω. Το καταπνίγω μέσα μου πριν γιγαντωθεί. Θέλει προσπάθεια - όμως παίρνω βαθιές ανάσες, καταπίνω και σκέφτομαι ότι αν γεμίσω μίσος και εύχομαι το θάνατο τους, σε τι θα διαφέρω από αυτούς;

Αυτή η σκέψη με σώζει και αυτή κρατώ σα φυλαχτό. Η πραγματικότητα μού δίνει χίλιες αφορμές να μισήσω. Χίλιες αφορμές να γίνω τέρας και να ευχηθώ το θάνατο άλλων. Αλλά τότε, δε θα είμαι εγώ. Εγώ *στα καλύτερα μου* δε θα ευχόμουν το θάνατο κανενός. Δεν είναι εύκολο να είμαι πάντα στα καλύτερα μου, εννοείται, ειδικά αυτή την εποχή. Αλλά δε θέλω να πέσω στα χειρότερα μου, σε εκείνη τη ζοφερή άβυσσο απ' όπου δε μπορείς να σκαρφαλώσεις, γιατί ξέρω το τι γεύση αφήνει στα χείλη το σκοτάδι αυτό.

Υποσημειώσεις
(Οι λέξεις έχουν δύναμη. Αυτό που θα ειπωθεί με λόγια παίρνει μια κάποια υπόσταση. Αυτό είναι, λένε, και η μαγεία.)

(Αγαπώ παράφορα τα παγανιστικά καρναβάλια της περιοχής μου και γενικά της Βόρειας Ελλάδας. Το σκοτάδι που όλοι κρύβουμε μέσα μας ξορκίζεται με το χορό και το διονυσιασμό, οι τερατόμορφες στολές αναγνωρίζουν ότι κρύβουμε ένα τέρας στα βάθη μας και έτσι κάπως το κατευνάζουν. Η εξαιρετική φωτό της Sofia Camplioni από την παρέλαση των Κουδουνοφόρων την Κυριακή της Μικρής Αποκριάς)

(Αποφάσισα πρότζεκτ: από δω και στο εξής θα βγαίνω παντού και πάντοτε με το σημειωματάριο και με στυλό για να καταγράψω τους χίλιους λόγους που μου δίνει η ζωή για να αγαπώ)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 
Creative Commons License
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά προέλευσης-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα.