20.3.14

ethereal

by Mhir at deviantart
i am deeply in love with a ghost.

he comes at night, he whispers, he blows air on my lips

my feelings are concrete blocks and weigh me down

he is the chill down my spine

i can never be as ethereal - i try to become air and light

i try to disappear into a ray of moonlight

sometimes when i bleed, i think i get closer to him


(10/2010)



[οι ανασκαφές σε διάφορα αρχεία αποκαλύπτουν ξεχασμένους στίχους]

28.2.14

Becoming the monster



Ένα από τα πράγματα που φοβάμαι είναι να μη γίνω σαν τα μούτρα τους.

Καμιά φορά νιώθω αυτό το σκοτάδι μέσα μου, αυτό το μαύρο τερατώδες άμορφο μίσος, να ξεχειλίζει, έτοιμο να βγει και να με πνίξει. Όταν, φερ' ειπείν, ακούω εξωφρενικές δηλώσεις από τον πιο μαλάκα υπουργό έβερ για τη μη επείγουσα φύση του καρκίνου ("εντάξει βρε αδερφέ, δεύτερο στάδιο είναι ακόμα, πώς κάνεις έτσι, χαλλλλάρωσε"). Ή όταν βλέπω αιμόφυρτους γκέι στη Ρωσία, διαπομπευμένες οροθετικές, λογαριασμούς για 18,000 ευρώ κουλουράκια στη Βουλή, αναίσθητους βουλευτές να κυκλοφορούν με μερσεντές και να κάνουν δηλώσεις εκτός τόπου και χρόνου. Πιο πολύ φουντώνει όταν ακούω τον κόσμο στο δρόμο "καλά να τους κάνουν ρε" και "εσείς που θέλετε τους ____ (insert αδύναμη ομάδα) να τους πάρετε στα σπίτια σας".

Εκεί είναι που θολώνω και το σκοτάδι συμπυκνώνεται και γίνεται τέρας που γρατζουνά το στήθος για να βγει προς τα έξω - θέλει να φτύσει χολή και να φωνάξει "ψόφο ρε, ψόφο σε όλους σας, εύχομαι όλοι να πεθάνετε" και να φαντασιωθεί το χαμό κάθε ΧΑγιτη, κάθε μη ανεκτικού, κάθε ελληνάρα, κάθε προκατειλλημένου ρατσιστή φασίστα. Το τέρας γρυλίζει από ευχαρίστηση στο μίσος που εκπέμπει ασυγκράτητα κάθε τέτοια σκέψη μου και προσπαθεί να αποδεσμευτεί από τη σκέψη, να ειπωθεί, να πάρει υπόσταση τρόπο τινά.

Αλλά δεν το αφήνω. 

Προς το παρόν τουλάχιστον, τα καταφέρνω. Το καταπνίγω μέσα μου πριν γιγαντωθεί. Θέλει προσπάθεια - όμως παίρνω βαθιές ανάσες, καταπίνω και σκέφτομαι ότι αν γεμίσω μίσος και εύχομαι το θάνατο τους, σε τι θα διαφέρω από αυτούς;

Αυτή η σκέψη με σώζει και αυτή κρατώ σα φυλαχτό. Η πραγματικότητα μού δίνει χίλιες αφορμές να μισήσω. Χίλιες αφορμές να γίνω τέρας και να ευχηθώ το θάνατο άλλων. Αλλά τότε, δε θα είμαι εγώ. Εγώ *στα καλύτερα μου* δε θα ευχόμουν το θάνατο κανενός. Δεν είναι εύκολο να είμαι πάντα στα καλύτερα μου, εννοείται, ειδικά αυτή την εποχή. Αλλά δε θέλω να πέσω στα χειρότερα μου, σε εκείνη τη ζοφερή άβυσσο απ' όπου δε μπορείς να σκαρφαλώσεις, γιατί ξέρω το τι γεύση αφήνει στα χείλη το σκοτάδι αυτό.

Υποσημειώσεις
(Οι λέξεις έχουν δύναμη. Αυτό που θα ειπωθεί με λόγια παίρνει μια κάποια υπόσταση. Αυτό είναι, λένε, και η μαγεία.)

(Αγαπώ παράφορα τα παγανιστικά καρναβάλια της περιοχής μου και γενικά της Βόρειας Ελλάδας. Το σκοτάδι που όλοι κρύβουμε μέσα μας ξορκίζεται με το χορό και το διονυσιασμό, οι τερατόμορφες στολές αναγνωρίζουν ότι κρύβουμε ένα τέρας στα βάθη μας και έτσι κάπως το κατευνάζουν. Η εξαιρετική φωτό της Sofia Camplioni από την παρέλαση των Κουδουνοφόρων την Κυριακή της Μικρής Αποκριάς)

(Αποφάσισα πρότζεκτ: από δω και στο εξής θα βγαίνω παντού και πάντοτε με το σημειωματάριο και με στυλό για να καταγράψω τους χίλιους λόγους που μου δίνει η ζωή για να αγαπώ)

9.2.14

γιατί μένεις στην ελλάδα;

Στο χωριό
Γενικά για μια δεκαετία είχα μια τσιγγάνικη ζωή - ακούγεται ρομαντικό, αλλά σκεφτείτε συνεχείς μετακομίσεις, να είσαι με μια βαλίτσα στο χέρι, τα υπάρχοντα σου τρεις κούτες και να κάνεις κάθε χρονιά σχεδόν νέες παρέες: δεν είναι ειδυλλιακό σίγουρα. Μέσα σε μια από αυτές τις μετακομίσεις, το 2007, επέστρεψα στην πατρίδα μου, την Κοζάνη, άνοιξα γραφείο με συνέταιρο, φρίκαρα (πρώτη χρονιά Ελλάδα αντιμέτωπη με την εργασιακή νοοτροπία, ενώ είχα εργαστεί και ήμουν μαθημένη στην αγγλική - καταλαβαίνετε πώς μου φάνηκε) και ήθελα να φύγω πίσω στην Αγγλία. Τα λέω και εδώ. Και το περίεργο (μού φαίνεται τώρα περίεργο) είναι ότι τότε που ήθελα να φύγω, το 2007 δηλαδή, όλοι απορούσαν γιατί φεύγω από την τόσο όμορφη ελλαδίτσα μας και πάω στους ξενέρωτους.

Τελικά η επιστροφή στην Αγγλία δεν πήγε τόσο καλά όσο ήλπιζα. Περίμενα ότι θα είχα τα χρήματα και την σταθερότητα και τη ζωή που είχα πριν φύγω για Ελλάδα, ήθελα δηλαδή να επιστρέψω στο παρελθόν μάλλον και δεν υπολόγισα τις διαφορετικές συγκυρίες, πχ ότι επέλεξα να μείνω στο Μπράιτον, μια ωραιότατη πόλη μεν, αλλά όχι ίσως η κατάλληλη να ξεκινήσεις πάμφτωχη από το μηδέν. Για πολλούς λόγους. Έπειτα, το 2008 ξεκίνησε η κρίση στην Αγγλία. Τώρα μπορεί να ξεπεράστηκε κάπως αλλά εκείνη τη χρονιά χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους και πολλές επιχειρήσεις-αλυσίδα με δεκάδες καταστήματα χρεωκόπησαν. Αναφέρω την περίπτωση του άντρα της φίλης μου που η επιχείρηση του είχε 800 εργαζόμενους και ούτε χρόνο μετά είχε 100. Μου έλεγε η ίδια για τα αμέτρητα λουκέτα που έβλεπε στο δρόμο, το ότι σε κάθε λεωφορείο και τρένο η μόνη συζήτηση ήταν η κρίση, ότι κάθε μέρα κι ένας ακόμη γνωστός είχε χάσει τη δουλειά του και ούτω καθεξής. Αυτά το 2009 που εγώ είχα εγκατασταθεί πια Ελλάδα.

6.2.14

χρυσά δάχτυλα σε μαύρα ποτάμια



Sally Mann from Proud Flesh

Όταν μπήκε στο δωμάτιο
Γυμνός
Οι τοίχοι έλιωσαν πάνω μου
Τα φωτιστικά στάλαξαν μέλι
Κι αυτός γυμνός
Με πήρε στη χλωμή του αγκαλιά
Μου χάιδεψε τα μαλλιά
Με τράβηξε
Σε ένα σκοτάδι άγριο
Δαγκωμένο μήλο
Κι εγώ
Γυμνή
Στο σώμα περιστέρια
Τον δέχτηκα δαφνοστεφανωμένη
Μέσα μου ενώ
Γύρω μου
Οι τοίχοι έλιωναν
Οι κουρτίνες τρίβονταν με τα παράθυρα
Τα φωτιστικά αγκάλιασαν παράφορα τα χαλιά
Στο κέντρο της δίνης
Ένα αλλόκοτο όραμα στα σκέλια του
Χρυσά δάχτυλα σε μαύρα ποτάμια

Δεν έβλεπα 
Παρά
Την απόλυτη οριστικότητα
Ενός ήλιου που δύει
Κι ενός αστεριού
Εκτυφλωτικού
Μέσα στην άβυσσο

7.1.14

together forever



Το νεαρό ζευγάρι απόκαμε από τον έρωτα στα κάθιδρα σεντόνια. Έπλεξε τα δάχτυλα του  ο ένας με την άλλη.

Θέλω να μείνουμε για πάντα έτσι, ψιθύρισε αυτός. Όπως είμαστε τώρα.
Για πάντα, ευχήθηκε κι αυτή και σφίχτηκε πάνω του. 

Η ευχή φτερούγισε έξω από το παράθυρο στον ουρανό της νότιας Ιταλίας. Συνάντησε τη θεά του έρωτα που είχε τα κέφια της και αποφάσισε να την πραγματοποιήσει. Δε χρειαζόταν και μεγάλη προσπάθεια εξάλλου - μόνο να ξυπνήσει το Βεζούβιο.

1.1.14

το τελευταίο όνειρο του 2013



Είδα ένα απίστευτο όνειρο. Ήμουν σε ένα διαμέρισμα αλλωνών που θα το παίρναμε εμείς και ήμουν στο μπαλκόνι και είχα μια θέα ως μακριά στον ορίζοντα. Το μπαλκόνι ήταν ψηλά, πολύ ψηλά, και έβλεπε πάνω από την πόλη, πάνω από τις στέγες, πάνω από τους δρόμους ως πέρα τους λόφους και τα μακρινά βουνά – η θέα ήταν όνειρο, ο ουρανός γαλάζιος, τα χρώματα γύρω μου υπέροχα. Αλλά το μπαλκόνι σε μια μεριά δεν είχε κάγκελα και φοβόμουν μη πέσω. Κι όπως το σκεφτόμουν άρχισα να το θέλω. Ήθελα να πέσω. Ήθελα να κάνω βουτιά. Φοβήθηκα ότι θα το έκανα, το ήθελα πολύ και ήξερα ότι θα γκρεμοτσακιστώ. Γιατί όπως καθόμουν δεν έβλεπα το δρόμο κάτω αλλά πέρα την πόλη και τους λόφους και ήθελα να ορμήσω στον ορίζοντα. Είπα στους γονείς που ήταν κάπου μέσα ότι αν πάρουμε το σπίτι θα πρέπει να βάλουμε κάγκελα γιατί αλλιώς θα πέσω. Ύστερα είδα την οικογένεια που είχε το σπίτι, είχε μια κόρη, και της έλεγαν οι γονείς της που βρίσκονταν στο δρόμο να πηδήξει απ'το μπαλκόνι. Είχαν βάλει κάτι πλαστικά, σαν φουσκωτά δοχεία, σαν δε ξέρω κι εγώ τι, και θα την προστάτευαν υποτίθεται. Αλλά εγώ δεν ήμουν σίγουρη και δεν ήθελα να πηδήξει η κοπέλα. Ήρθαν μετά φίλες της, είχαν φέρει μπαλόνια, τα είχαν στην είσοδο όπου θα πηδούσε. Δεν άντεχα και πήγα στο μπάνιο και μετά άκουσα ότι πήδηξε και έλεγε η μάνα της «ευτυχώς παρατρίχα σώθηκε με το τάδε(το φουσκωτό πράγμα;)» και ένιωσα ανακούφιση που σώθηκε αλλά και επαληθεύτηκα ότι δεν έπρεπε να πηδήξει από τόσο ψηλά. Μετά στη μάνα και κόρη ρώτησα ποιο είναι το δωμάτιο μου και μου είπαν το 2. Περπάτησα από την κουζίνα που έβγαζε σε εκείνο το μπαλκόνι σε ένα μακρύ διάδρομο με δωμάτια που είχαν πάνω τους μπρούτζινα μικρά νούμερα, κατέβηκα 2-3 σκαλάκια, θαύμασα μέσα μου το πόσο μεγάλο είναι αυτό το σπίτι κι έφτασα στο χώρο μου που ήταν σαν υπνοδωμάτιο αλλά με άλλα δωμάτια γύρω, σαλονάκι, τέτοια. Σχεδόν ολόκληρο διαμέρισμα. Γύρισα στα σκαλάκια και κάτι έλεγα με τη μάνα του κοριτσιού που δίπλωνε κάτι, γιατί αυτοί θα μετακόμιζαν για να μείνω εγώ εδώ και έπρεπε να μαζέψουν τα πράγματα. Το σπίτι ήταν τεράστιο, δαιδαλώδες και πανέμορφο, με καδράκια εδώ και εκεί, με έπιπλα, ξύλινα τραπεζάκια, ένα σωρό διακοσμητικά, γεμάτο αλλά καλαίσθητα γεμάτο, ένα στυλάτο σπίτι. Νομίζω κάπου εκεί ξύπνησα. Θυμάμαι την επιθυμία να πηδήξω και εκείνη τη θέα. Τη γαλήνη να είσαι τόσο ψηλά και να αντικρύζεις κάτι τόσο όμορφο. Τον τρόμο της παρόρμησης για κάτι που θα σε καταστρέψει.
Όταν ξύπνησα στεναχωρέθηκα που δε συνειδητοποίησα εγκαίρως ότι είναι όνειρο έτσι ώστε να δώσω μια και να πηδήξω και να πετάξω πάνω από τις στέγες, προς τους λόφους και προς εκείνο τον ορίζοντα που ήταν σα ζωγραφιά.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 
Creative Commons License
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά προέλευσης-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα.